De onbarmhartige camera registreert ogenschijnlijk alles dat zich voor het objectief bevindt op het moment van de ontspanning van het sluitermechanisme.
Terwijl de wereld voor het fotografische tijdperk zich geen voorstelling kon maken van het moment, maar slechts beweging en stilstand kende.
Natuurlijk was de wereld tevreden want in de stilstand reflecteerde zich de samenvatting van de wereld, en in de beweging bewees de vooruitgang zijn bestaan.
De bewijskracht van de foto, ontstaan uit haar rigide registratie, is leugenachtig want het bevroren moment vat niets samen en toont geen ontwikkeling.
Fotografie is het bewijs dat ergens, ooit, (op plaats en in tijd) (binnen kader en tijdens moment) een samenzijn bestond.
De wereld is pas terug te vinden in een beeld dat overal, altijd, heerst. Of beter nog: nergens, nooit.
Want de wereld is te groot voor een beeld.
